صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

شب که می آید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگراز خواب بلند یلدا، برخیزیم 
ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
کارستان

                           -خسرو گلسرخی-

نرخ ارز و بازار پرتلاطم آن

معمولن کمپانی های مادر، برای شرکت های نماینده خودشون به عنوان عرضه کننده و فروشنده محصولاتشون، اعتبار مدت داری رو در نظر میگیرند. مثلن شرکت ما که نماینده یک کمپانی آلمانی هست تا یک سقف مشخصی از طرف اون کمپانی برای مدت سه ماه اعتبار داره. به این ترتیب که براساس پروفرمی که برای اجناس سفارشی صادر میشه هر محموله از سوی شرکت ما خریداری میشه، بدون اینکه پولی رو در ابتدای امر پرداخت کنه. این اعتبار یک جور حسن انجام کار هست که به شرکت های نماینده این فرصت رو میده که محصولات خریداری شده رو به مشتری هاشون بفروشند و بعد از رسیدن به سقف اعتبار وجه این محموله ها رو به کمپانی مادر پرداخت کنند.

این روزها با روند افزایشی و غیرمتعارف ارز این اعتبار تبدیل به قوز بالا قوز برای شرکت های نماینده شده. به طور مثال شرکت ما مجبوره وجه محموله های خریداری شده با یورو 1360 تومان رو هنگام سررسیدن زمان پرداخت با قیمت 1380 تومان و یا بالاتر پرداخت کنه. جنس ها هم که قبلن با نرخ روز ارز فروخته شده است و چون چشم انداز روشنی هم برای این تغییرات  وجود نداره این که این تغییرات روهم نمیشه به درستی پیش بینی کرد تا برروی قیمت محصولات لحاظ کرد. یعنی اصلن به ذهنت هم خطور نمیکنه در عرض یکی دو ماه دلار 1100 تومانی تبدیل به 1455 تومانی بشه. خلاصه این که این روزها با هر بالا و پائین شدن نرخ ارز تن شرکت هایی که گردش مالیشون به نرخ ارز در بازار بستگی داره به لرزه می افته.

پی نوشت: نرخ دلار امروز از مرز1445 تومان و یورو 1870 تومان گذشت تا بازار ارز پرتلاطم ترین روزهای خود رو سپری کند.

الله اکبر

خدا بزرگ است
به وسعت تمام پشت بام‌های این شهر

آزادی نام میدانی در قاهره است
آزادی نام میدانی در صنعاست
آزادی نام میدانی در تهران
آزادی
نام میدانی است

گوش ما پر است از دروغ
گوش ما دیگر بدهکار این حرف‌ها نیست
ما آزادی را طلبکاریم

از داد تا بیداد
فاصله تنها یک هجاست
که در گلو می‌شکند

نزدیک سیبی که قورت داده‌ام
گیر کرده است
درست همین جا
که می‌خواهم آب دهانم را فرو بدهم
یک
فریاد کوچک
                -گلاله هنری-


 به یاد عاشورای هشتاد و هشت و همه آنها که آن روز بودند و امروز دیگر نیستند.

دو روی سکه یک ماجرا

روی نخست سکه در ایران : هفته گذشته بریتانیا در اعتراض به فعالیت های هسته ای ایران، تمام روابط اقتصادی خود را طی تحریم های جدید قطع و تمامی نهادهای مالی بریتانیا را از انجام معامله با نهادهای ایرانی و بانک مرکزی ایران منع کرد. (اتفاقی که در روابط دیپلماتیک هر کشوری  ممکن است روی دهد.) به دنبال این تحریم ها، مجلس ایران کلیات طرح دو فوریتی کاهش رابطه با بریتانیا را به تصویب رساند و  از وزارت امور خارجه ایران خواست که ظرف دو هفته آینده، سفیر بریتانیا را از ایران اخراج کند.( این تصمیم هم، حق هر کشوری است که بنا به مصلحت عمومی کشور خود تصمیم بگیرد که سطح روابط خود را با کشور دیگری کاهش یا به طور کامل قطع کند). دو روز پس از تصویب طرح مجلس، عده ای معترض  تحت عنوان " بسیج دانشجویی" در مقابل سفارت بریتانیا و باغ قلهک محل اقامت کارکنان سفارت تجمع کردند. با بالاگرفتن اعتراضات و تهییج این معترضین، عده ای از آنها از دیوارهای سفارت بالا رفته و سفارت و باغ قلهک را به تصرف خود درآوردند. این خبر به سرعت به تیتر اول تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی تبدیل شد. وزیر امورخارجه بریتانیا این رفتار را غیرقابل قبول دانست و روز بعد دستور به خروج تمامی کارکنان خود از تهران داد و 48 ساعت به کارکنان سفارت ایران در بریتانیا هم مهلت داده شد تا خاک این کشور را ترک کنند. مجلس ایران این گونه رفتارها از سوی بریتانیا  را "غیر سیاسی و غیردیپلماتیک" دانست و نماینده های این مجلس در صحن آن با رفتاری کاملن "دیپلماتیک" به سردادن " شعارهای مرگ بر انگلیس" پرداختند. به گفته خبرگزاری ها یکی از نماینده های همین مجلس در بین معترضین و تظاهرکنندگان مقابل سفارت بریتانیا دیده شده است. از سوی دیگر، وزیر امورخارجه ایران بابت این تعرضات و این رفتارها طی بیانیه ای اظهار تأسف نمود و این رفتارها را غیرسیاسی دانست. (دوگانگی رفتاری در سطح حکومتی ایران)

آن روی سکه در بریتانیا: سفارت بریتانیا در ایران مورد تعرض عده ای معترض قرار گرفت. پرچم این کشور از سر در سفارتخانه آن پائین کشیده و آتش زده شد. تصاویر تخریب اموال کارکنان سفارت، شیشه های شکسته ی ساختمانهای سفارت، اتومبیل های به آتش کشیده شده و گروگانگیری چند ساعته تعدادی از کارکنان سفارت بریتانیا در تهران در تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی به نمایش درآمد. تصاویری که هر کدام به تنهایی برای تهییج و جریحه دار نمودن مردم یک کشور کافی بود. اما عکس العمل مردم بریتانیا در مقابل این رفتارها چه بود؟ در رفتاری کاملن مدنی و مدرن، حتی یک شهروند بریتانیایی مقابل سفارت ایران در بریتانیا تجمع نکرد و هیچ تعرضی حتی در حد شعار و پرتاب کردن اشیاء به در و دیوار سفارت ایران از سوی این شهروندان صورت نگرفت. پرچم کشورمان در اعتراض به این رفتارها در هیچ نقطه از بریتانیا آتش زده نشد. پارلمان بریتانیا کارکنان سفارت ایران را از بریتانیا اخراج کرد اما در صحن علنی این مجلس حتی یک شعار هم علیه ایران داده نشد. و این تمام تفاوت رفتاری شهروندان و مسئولین حکومتی در کشورهای پیشرفته و  قانون مدار امروزی است با کشورهای جهان سومی نظیر کشورمان که همیشه " احساسات گرایی" حتی در رفتار مسئولین حکومتی آن بر " قانون و رفتارها و گفتارهای قانون مدارانه" غالب است.

طعم گس سیگار

مرده شوی سیگار برگ و ادکلن چند صد هزار تومانی!
دلم برای بوی تنت تنگ شده است
فکر میکنی چند ساعت دیگر از زیستن باقی مانده
تا من دوباره بوی تو را پیدا کنم
و تو دوباره عشق من را؟

هیچ چیز در این دنیا گم نمی شود که روزی پیدا شده باشد

حالا لبانت را جفت سیگار می کنی و با هر پک به خاطر می آوری
که چیزهای
بسیاری ست که نباید به خاطر بیاوری!
اما نه طعم گس سیگار
و نه هرزه گی های روزمره
هیچ کدام
حافظه ی لبانت را زایل نمی کند.

                                          - هنگامه هویدا-

25 نوامبر روز مقابله با خشونت علیه زنان

پوستر: گروه طراحی سبک/ محمد هژبری، هدی شریفیان و محمدعلی شریفیان

تاريخچه 25 نوامبر
 

پيشترها، در کشورهای آمريکای لاتين و شماری ديگر از کشورهای دنيا روز 25 نوامبر تحت عنوان "روز جهانی رفع خشونت از زنان" يا "روز نفی خشونت عليه زنان" و يا "روز پايان دادن به خشونت عليه زنان" گرامی داشته می شد. اين روز در آغاز توسط "اولين گردهمائی زنان آمريکای لاتين و کارابين" در بوگوتا، کلمبيا (18 تا 21 جولای 1981) مطرح شد. در آن گردهمائی، زنان شرکت کننده خشونت سيستماتيک نسبت به زنان از ضرب و جرحهای خانگی و تجاوز و آزار جنسی تا خشونتهای دولتی همچون شکنجه و بدرفتاری با زنان زندانی سياسی را محکوم کرده و روز 25 نوامبر را به عنوان گراميداشت خاطره خواهران "ميرا بال"(Mirabal) تعيين نمودند. اين روز در اصل روزی است که سه زن آزاديخواه در دومينيکن در سال 1960 در دوران ديکتاتوری " رافائل تراجيلو" (Rafael Trujillo 1930-1961) ـبه شکل فجيعی به قتل رسيدند. از آن پس به مناسبت گراميداشت خاطره آنان و نيز آگاه نمودن افکار عمومی از اعمال خشونت به زنان روز 25 نوامبر مورد توجه قرار گرفت. 

خواهران ميرابال

سه دختر خانواده ميرابال، پاتريا، مينروا و ماريا ترزا در سالهای 1924، 1927 و 1935 درمنطقه ای که امروز در جمهوری دومينيکن استان سی باس ناميده ميشود متولد شدند. هر سه تحصيلات متوسطه را به پايان رسانده، مينروا و ماريا برای ادامه تحصيلات وارد دانشگاه شدند. هر سه خواهر و همسرانشان درگير مبارزه با رژيم "تراجيلو" بودند، و عليرغم پيگردها و زندانی شدنهای مکرر به شرکت در فعاليتهای سياسی عليه خودکامگی های " تراجيلو" ادامه ميدادند. در ژانويه 1960، پاتريا هدايت اجلاسی را به عهده داشت که عاقبت در ژوئيه همان سال "نهضت مقاومت سری" را بنياد نهاد.
ازآن پس خواهرها و ساير يارانشان در سراسر کشور بيش از پيش مورد فشار و آزار رژيم مستبدانه " تراجيلو" قرار گرفتند.
اوايل نوامبر، "تراجيلو" اعلام کرد که دو مشکل اساسی او کليسا و خواهران ميرابال هستند. روز 25 نوامبر، هنگامی که خواهران ميرابال در مسير رفتن به ملاقات همسران زندانيشان بودند، در راه کشته شدند. اين حادثه خشم و اعتراض عمومی را برانگيخت. قتل فجيع خواهران ميرابال در واقع رويدادی شد که به نهضت عمومی ضد تراجيلو کمک کرد، چنانکه پس از گذشت يک سال ديکتاتوری تراجيلو سرنگون شد. خواهران ميرابال که به "پروانه های فراموش نشدنی" تشبيه شده بودند سمبل مقاومت ملی و بويژه زنان دومينيکن تبديل شدند، آنچنان که در شعرها، آوازها و کتابها تقدير و تحسين می شدند.
شرح زندگی و مبارزات آنها، الهام بخش تاليف رمانی به نام "در زمان پروانه ها"(In The Time of Butterflies) توسط "جوليا آموازر" (Julia Alvarez) شد. 

تعيين 25 نوامبر به عنوان روز جهانی حذف خشونت عليه زنان

مجمع عمومی سازمان ملل در تاريخ 17 دسامبر 1999 در هشتاد و سومين جلسه عمومی دوره پنجاه و چهارم خود و بر اساس گزارش "کميته سوم اجرائی" و با توافق نمايندگان 79 کشور عضو، قطعنامه تعيين روز 25 نوامبر به عنوان "روز جهانی حذف خشونت عليه زنان " را تصويب نمود.
اين قطعنامه بنا بر پيشنويسی که دو ماه پيش از آن توسط نماينده دومينيکن از سوی نمايندگان 74 کشور به "کميته سوم اجرائی" مجمع عمومی پيشنهاد شده بود، صادر شد. بر اساس مفاد پيشنويس مزبور که عنوان "روز جهانی حذف خشونت عليه زنان" را بر خود داشت، مجمع عمومی، تمامی سازمانها و نهادهای بين المللی ذيربط را به سازماندهی فعاليتهايی گسترده در طرح مسئله خشونت عليه زنان در آن روز دعوت کرد. پيشنويس خاطرنشان مي کند که اعمال خشونتهای مزمن عليه زنان فرصتهايی را که آنان برای به دست آوردن برابريهای حقوقی، اجتماعی، سياسی و اقتصادی در جامعه دارند نابود ميکند. اين پيشنويس همچنين از مجمع می خواهد تا بر مفهوم عبارت "خشونت عليه زنان" به صورت زير تاکيد مجدد نمايد:
"خشونت عليه زنان" به معنی قائل شدن هر گونه خشونت بر اساس جنسيت که نتيجه و يا پيامد احتمالی آن صدمه يا آزار فيزيکی، جنسی يا روانی زنان را در بر داشته باشد، صرفنظر از اينکه در محيط های عمومی و يا در زندگی خصوصی رخ دهد، اطلاق می شود.

قطعنامه شماره54 نشست 134مجمع عمومی سازمان ملل متحد

روز جهانی حذف خشونت عليه زنان
مجمع عمومی برای يادآوری
ــ اعلاميه حذف خشونت عليه زنان، قطعنامه 104/48مجمع عمومی مورخ 20 دسامبر 1993 و قطعنامه 86/52 مجمع عمومی مورخ 12 دسامبر 1997
ــ اعلاميه جهانی حقوق بشر
ــ ميثاق جهانی حقوق مدنی و سياسی
ــ ميثاق جهانی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
ــ کنوانسيون حذف تمامی اشکال تبعيض عليه زنان
ــ کنوانسيون ضد شکنجه و ديگر تنبيهات و برخوردهای شقاوت بار، غير انسانی و توهين آميز
و با توجه به
ــ ميثاق قاره ای منع، مجازات و ريشه کن کردن خشونت عليه زنان مصوب مجمع عمومی سازمان کشورهای قاره آمريکا در بيست و چهارمين نشست دوره ای آن 10 ــ6 ژوئن 1994 (برزيل)
ــ نوزدهمين توصيه های عمومی بر خشونت عليه زنان مصوب نشست يازدهم"کميته رفع تبعيض عليه زنان" در سال 1992
و با در نظر گرفتن
ــ"تدابير آينده نگر نايروبی برای پيشرفت زنان" که خشونت عليه زنان را به عنوان مانعی برای دستيابی به برابری، توسعه و صلح ارزيابی ميکند
ــ"برنامه عملی چهارمين کنفرانس جهانی زنان ــ1997" که يکسری اقدامات يکپارچه معينی را برای پيشگيری و حذف خشونت عليه زنان توصيه ميکند
ــ اجرای کامل " کنوانسيون حذف تمامی اشکال تبعيض عليه زنان"
و نيز با در نظر گرفتن اينکه برخی از گروههای زنان به صورت ويژه ای در برابر خشونت آسيب پذير و بی دفاع ميباشند مانند: زنانی که به گروههای اقليت قومی، دينی يا نژادی تعلق دارند، زنان تنگدست، زنان آواره يا مهاجر، زنان ساکن مناطق دور افتاده، زنان ساکن در زندانها و يا مراکز بازپروری، دختر بچه ها، معلولان و زنانی که در شرايط جنگی يا نظامی دارند زندگی می کنند
و با پذيرش اينکه
ــ خشونت عليه زنان تجلی تاريخی رابطه قدرت نابرابر ميان زن و مرد بوده و منجر به سلطه مرد بر زن و اعمال تبعيض عليه زنان و ممانعت از پيشرفت آنان ميگردد
ــ خشونت عليه زنان يکی از اهرمهای اجتماعی مهمی است که زنان را اجبارا در موقعيت زيردست مردان قرار ميدهد
ــ حقوق بشر زنان و دختر بچه ها به عنوان بخش غيرقابل سلب، اساسی و لاينفک حقوق بشر جهانی محسوب می شود.
ــ حقوق بشر زنان و دختران لزوما بايد بيشتر ترويج و حمايت شود
و با نگرانی از اينکه
ــ زنان به طور کامل از حقوق بشر و آزاديهای اساسی بهره مند نمی شوند
ــ کم و کاستی های ديرپايی که در حمايت و ترويج حقوق و آزاديهايی زنان در ارتباط با خشونت عليه آنان وجود دارد.
و با قدردانی از
ــ همکاری ايجاد شده در ميان نهادهای مربوطه، افراد، بنيادها و ارگانهای سازمان ملل متحد در کشورهای مختلف در مبارزه برای ريشه کن نمودن خشونت عليه زنان
ــ تلاشهای جامعه مدنی و سازمانهای غير دولتی که در بالا بردن آگاهی عمومی و شعور اجتماعی برای درک اثرات منفی خشونت عليه زنان
و با تاکيد مجدد اينکه
ــ بر اساس بند اول اعلاميه حذف خشونت عليه زنان، عبارت "خشونت عليه زنان" به معنی "قائل شدن هر گونه خشونتی که نتيجه و يا پيامد احتمالی آن صدمه يا آزار فيزيکی، جنسی يا روانی زنان را در بر داشته باشد، شامل تهديد به اعمال خشونت، و يا اقدام به زور و محروميتهای غير قانونی از آزاديهای شهروندی، صرف نظر از اينکه در محيطهای عمومی و يا زندگی خصوصی رخ دهد" می باشد.
1ــ مجمع عمومی تصميم ميگيرد که 25 نوامبر به عنوان " روز جهانی حذف خشونت عليه زنان" تعيين شود.
2ــ مجمع عمومی به نحو مقتضی از دولتها، موسسات مربوطه، گروهها، بنيادها و برنامه های منظومه سازمان ملل متحد، ديگر سازمانهای بين المللی و نيز سازمانهای غير دولتی دعوت ميکند تا در اين روز به سازماندهی فعاليتهای گسترده ای برای بالا بردن آگاهی عمومی نسبت به موضوع خشونت عليه زنان بپردازند. 

25 نوامبر تا 10 دسامبر؛ کارزاری 16 روزه برای مبارزه با خشونت عليه زنان

در ژوئن 1991، مرکز هدايت جهانی زنان (CWGL) با مشارکت "اولين موسسه جهانی زنان برای زنان، خشونت و حقوق بشر" (Women’s GlobalInstitute on Women, Violence and Human Rights)
و توسط نمايندگان 20 کشور عضو اين دو نهاد بين المللی تدارک و اجرای يک کارزار جهانی 16 روزه برای مقابله با خشونت را به صورت ساليانه اعلام نمود .
 

اين کارزار طرح مسايل مربوط به زنان بويژه خشونت و حقوق بشر زنان را از 25 نوامبر تا 10 دسامبر مورد توجه قرار می دهد. اين دوره زمانی سالگرد چهار رخداد اجتماعی و تاريخی مهم را در بردارد :
 

ــ 25 نوامبر، روز جهانی حذف خشونت از زنان
ــ 1 دسامبر، روز جهانی ايدز (World AIDS Day)
ــ 6 دسامبر، کشتار مونتريال در سال 1986( کشته شدن14 دانشجوی زن رشته مهندسی به جرم فمينيست بودن در صحن دانشگاه Montreal Ecole Polytechniqu)
ــ 10 دسامبر، روز جهانی حقوق بشر
 

اگر چه در ابتدا، تنها 23 زن به نمايندگی از 20 کشور جهان آغاز کننده اين حرکت بودند، اما با کوشش بی وقفه زنان و از طريق سازمانها و ارگانهای مربوطه در طول ده سال اخير، نهضت يکپارچه و نيرومندی به وجود آمده است که امروز در بسياری از مناطق، کشورها و شهرهای دنيا 16 روز فعاليت گسترده در جهت افزودن آگاهی عمومی نسبت به مسئله خشونت و حمايت از قربانيان خشونت را دامن می زند و فرياد رسائی را برای متوقف نمودن خشونت عليه زنان سر می دهد .

برگرفته از سایت تاقانون خانواده برابر

نامه هایی به تب

ادیپوس، پادشاه سرزمین " تب " مرتکب گناه نابخشودنی شده است و برای مجازات خود و به امید بخشوده شدن، هر دو چشم خود را کور کرده است. او که به امید بخشایش و رستگاری چشم به آسمان دارد، روزهای آخر زندگی خود را سپری می کند. اما میراث دار این ارثیه شوم و زندگی محنت بار پدر، آنتیگونه و ایسمنه دو دختر ادیپ می باشند. آنتیگونه دختر بزرگتر، پرستار پدر است و از ایسمنه خواهر کوچکتر که از پدر و زخم های چرکین شده اش می هراسد، مراقبت می کند. در این سرزمین نفرین شده که مردمانش به گناه پادشاه سرزمینشان میسوزند، آنتیگونه، تنها عصاکش پدر است. اما آنتیگونه دراین سرزمین هول و هراس چه می کند؟ نمایشنامه با این جمله از آنتیگونه  خطاب به  خواهر کوچکش ایسمنه شروع می شود: ایسمنه، خواهرم. مهربان ِ روزهای تیره بختی ام. تیره بختان نمی گریند، برای همیشه با تیره بختی خویش زندگی می کنند.

نامه هایی به تب، برداشتی آزاد از نمایشنامه " ادیپ" نوشته سوفوکل، نمایشنامه نویس یونانی ست که این روزها در تماشاخانه ایرانشهر به نویسندگی محمد چرمشیر و کارگردانی سیامک احصایی به روی صحنه رفته است. کل نمایش در حقیقت روایت تصویری از نامه ای ست که آنتیگونه برای خواهر کوچکترش ایسمنه نوشته است. حکایت رنج و محنت دختری که هر روز شاهد رنج و عذاب پدر پیر خود است. پدری که به خاطر گناهی که مرتکب شده است رنج می کشد.  

شاید به جرات بتوان گفت مهمترین و برجسته ترین نکته نمایش، طراحی عالی و تأثیر گذار صحنه است. برای به تصویر کشیده شدن تیره بختی مردمان تب، کف صحنه با ماسه های طلائی پوشانده شده و رنگ لباس بازیگران هم به جز  ادیپ که ردای بلند و سرخی را به تن دارد، همه به رنگ "خاک" انتخاب شده اند. " نامه هایی به تب" نمایش غافل گیر کننده ای نیست و من به شخصه به خاطر حضور نام محمد چرمشیر و سیامک احصایی و عاطفه تهرانی و پانته آ پناهی و فاطمه معتمدآریا انتظار دیدن نمایش متفاوت تری  را داشتم. اما " نامه هایی به تب" روایت سطحی از رنج و محنت  دختری ست که از پدر گناهکار خود تیمارداری می کند و تنها دلخوشی اش در زندگی " ایسمنه" خواهر کوچکتر خود است.